Sept 2017

Monique Tabak

30 augustus 2017, de dag die het begin was van een "andere wereld" voor mij en Anton en de kinderen. De dag dat ik effe dacht een foto te laten maken omdat ik al langere tijd wat voelde. Het zou in mijn beleving toch niets zijn. Ik had het immers al 2x eerder bij iemand anders ontdekt. En wat ik zelf voelde was totaal anders. Maar niets was minder waar. En in september bleek het een "foute film" te gaan worden. Bizar, als je, je altijd goed voelt. En er toch iets "sluipends" in je bezig is. Echt, echt bang, ben ik nooit geweest. Het zei zo, ik kan hier niets aan veranderen. Gelukkig hoorden we al snel dat ik de meest voorkomende vorm van kanker had en het goed behandelbaar was. Oké, maar verder? Hoe ga ik dit zelf doen? Dat was een vraag, die ik mezelf stelde. Ik ga ervoor en maak er het beste van , dat was het enige antwoord dat ik kon verzinnen. Jolien zei wel eens tegen mij, " jij denkt altijd in oplossingen". Ja, haha, ik geloof dat het waar is. Ik ging de fases in, operatie, chemo. Ik besefte dat ik een enorme mazzelkont was met weinig last van de bijwerkingen. Het is te doen, riep ik regelmatig en dat was ook echt zo. Met uitzondering van mijn "hormoondagen" die verwarring veroorzaakten binnen ons gezin. Ik riep wel eens tegen Anton, haal de caravan maar van stal en gooi me maar in het bos. Waarop die niet wist of ik nou serieus was of niet. Maar de caravan is op stal gebleven. Vanaf het moment van de uitslag stond ik ineens in het middelpunt van de belangstelling. Iets wat niet echt mijn ding is. En waar ik erg aan moest wennen. Maar toch nu terugkijkend heeft me goed gedaan. Hoe bijzonder vind ik het altijd als ik in mijn werk mee mag lopen in het "ziekteproces" van een ander. Ik word deelgenoot gemaakt van gevoelens en emoties van een ander, erg waardevol. En nu kwamen jullie met me meelopen, ik kan niet anders zeggen dan dat dit heel erg fijn was en nog steeds is. Anno 2018, ervaar ik dat kanker nog steeds een beladen woord en onderwerp blijft. Zo was ik een paar maanden geleden bij Nout op school voor een gesprek. Ik met mijn mutsje. Toen Nout thuis kwam uit school zei hij: " mam, de kinderen uit mijn klas vonden jou eng met de muts. "Mam, kanker is toch niet eng"? " Nee, Nout ik vind kanker niet eng, jij wel"? "Nee, ik ook niet". " Mam, wil jij een keer in de klas praten over kanker en dat het niet eng is"? "Zeker Nout, dat vind ik een super idee van jou". Dat gaan we met juf bespreken. Voor veel volwassenen, geldt ook nog steeds het zelfde. Het blijft een lastig woord. Via via hebben veel mensen het nieuws over mij gehoord. Regelmatig kom ik mensen tegen en voel en zie ik ze twijfelen. Vaak ook dat er via Anton , de kinderen en mijn ouders gevraagd wordt hoe het met mij gaat. Het is jammer , misschien dat ik ooit nog eens een slogan op kan zetten: " Kanker is niet eng". Super trots ben ik op Anton en de kinderen. Die zich ook in alles staande hebben gehouden. Ook op dappere en stoere Nout. Die mijn haar eraf gehaald heeft en de laatste chemodag mee wilde om naast mij in de stoel te zitten en een soort van dubbel feestje te vieren. Ik heb de afgelopen periode niet als super negatief ervaren, misschien zelfs nog wel positief omdat ik veel geleerd, ervaren en gezien heb. Mijn rugzak is voller, maar ook waardevoller geworden. Nogmaals willen wij iedereen bedanken voor de ondersteuning, bezoekjes en attenties , het heeft veel voor mij en ons betekend!

Trefwoord: 
Algemeen