Life changing

Carla

In augustus 2017 gingen mijn vriend en ik na 20 jaar uit elkaar. Ik bleef achter met mijn zoontje (12jr), koophuis en een hoop schulden. Op dat moment veranderde mijn wereld. Alleenstaande moeder die zelf geen familie heeft. Ineens alleen op de wereld zorgend voor mijn kind. Een half jaar later om precies te zijn februari 2018 werd bij mij borstkanker geconstateerd. Op dat moment was dit life changing. Alles wat ik zo vertrouwde mijn partner, mijn lichaam, mijn gezondheid in een keer weg. Ik werd die dag patiënt.

Een patiënt met borstkanker. Het mens, de moeder en de vrouw was verdwenen. De fulltime job werd vervangen door fulltime ziekenhuis. De zakelijke afspraken met klanten werd vervangen door de diverse onderzoeken. In een korte periode was mijn leventje 360 graden gedraaid en moest ik overleven. Maar hoe overleef je een relatiebreuk van 20 jaar en diagnose borstkanker. Wat over komt je in een relatiebreuk, hoe gedraag je jezelf dan? Hoe gedraag je jezelf als patiënt? Moet je er dan ziek uitzien? Wat betekent dat diagnose borstkanker? Op deze vragen heb ik nog steeds geen antwoord. Behalve dan dat mensen zeggen dat je er niet ziek uit ziet of zelfs geweldig uitziet. Weten mensen dan niet dat je er niet ziek hoeft uit te zien? Er bestaat ook nog iets dat make-up heet en een goede garderobe helpt ook heel veel. Daarnaast helpt zelfspot ook.

Gaandeweg de onderzoeken komt je er achter hoeveel tumoren er dan zijn. De mededeling was mevrouw u heeft 2 kwaadaardige tumoren die we kunnen zien met de echo en punctie dus er is een MRI ingepland. MRI scan zag nog 2 kwaadaardige tumoren. Een operatie was nodig. Naast dit deel van mijn leven speelde ook de scheiding waarbij ik een dwangbevel kreeg van ex partner. Dus moest ook druk zijn met een rechtszaak. Vanuit de hoek van ex partner hoefde ik geen hulp te verwachten. Het gaf alleen maar meer belasting op het gestel van mijn zoontje maar ook van mij. Hoe vang je een kind (12jr) op na een scheiding en die dan ook hoort dat zijn moeder borstkanker heeft? Aangezien ik zelf ook een klankbord nodig had heb ik voor mijn zoontje ook een klankbord gezocht. Daar heeft hij veel baat bij gehad.

In maart 2018 is door mijn oncoloog aangegeven om voor de operatie mijn begrafenis te regelen aangezien ik alleen met mijn zoontje ben. Dit zou een stukje rust moeten geven. Ook om het feit dat mijn zoontje dat niet kan regelen als ik weg val. Vriendinnen ingeseind en gemachtigd en zaken uit handen gegeven. Ik ben best wel een controlefreak dus dat was erg moeilijk.

Het plan van de operatie dat was nog een gedoe. Onderling waren de chirurgen het niet met elkaar eens. Ik moest dus zelf een keuze maken. Alles alleen want vriendinnen hebben ook hun eigen leven. Keuze werd borstbesparend, ik dacht als dat niet lukt kan mijn borst alsnog geamputeerd worden. Operatie was gedaan uitslag 5 kwaadaardige tumoren met een uitzaaiing in mijn poortwachtlymfeklier. Dit was weer een shock, die had ik echt niet zien aankomen. Chemo werd er geroepen, weer een aantal chirurgen die dat zeiden maar eentje zei laten we de tumoren onderzoeken en eerst bekijken wat voor een tumoren het zijn.

Spannende weken wachten waarin ik ook nog effe tussendoor naar de rechtbank ben geweest ivm de echtscheiding. Uitslag was dat de uitzaaiing de goede van de kwaadaardige tumor was. Ik wist ook niet dat dit kon maar kennelijk wel. Dit betekende dat het hormonaal te behandelen is. Het advies was echter chemo voor de zekerheid en daarna bestraling. Aangezien ik alleen met mijn zoon ben heb ik gekozen voor alleen bestraling en geen chemo aansluitend hormoontherapie.

Nu ben ik een jaar verder, de rechtszaken achter de rug maar (advocaat)schulden daarvoor in de plaats. Na alle overwinningen krijg ik nu een nieuwe uitdaging. Mijn werk. Daar hadden zo nooit gedacht dat ik het zou redden. Op de eerste dag dat ik weer aanwezig was bleek mijn functie ingevuld door een andere collega en ik geen functie meer had. De re-integratie verloopt erg moeizaam aangezien ze alles aangrijpen als lastig. Er is geen begrip, men begrijpt het niet of wil het niet begrijpen.

Gedurende al deze overwinningen heb ik zoveel over mezelf geleerd en dan denk ik hoe mooi is dat om dat te mogen meemaken. En de tijd krijgen om de geleerde lessen in praktijk te brengen. Ik kijk nu ook anders naar het leven. Ervaar het leven intens, vooral op momenten dat ik me erg ziek voel. Want ik ben er nog niet, maar sta nu wel sterker in het leven dan eerst. Als ik zo terug kijk wat ik allemaal heb overwonnen en waar ik nog middenin zit dan denk ik toch, kop op je hebt een 2e kans gekregen. Een nieuw leven, een leven dat ik opnieuw kan inrichten. Een leven dat geleefd mag worden. Een leven dat er toe doet hoe moeilijk het ook is. Soms denk ik, ik moet een boek schrijven over mijn leven en wat ik allemaal heb meegemaakt als kind (14) op straat wonen in Amsterdam en wat ik nu nog mee maak.

Wat ik altijd heb geloofd in moeilijke periodes in mijn leven is dat je niet iets krijgt wat je niet kan dragen.

Trefwoord: 
Algemeen