En dan staat je leven op zijn kop...

Monique de Soet

Zaterdagochtend onder de douche doe ik mijn maandelijkse controle van mijn borsten. Routinematig en op de automatische piloot. Totdat.... ik schrik, er gaat een soort elektrische schok door me heen.

Er zit een verdikking, het doet geen zeer maar het voelt fout. Toch lukt het me om het weekend mijn ongerustheid te onderdrukken. Ik ben pas 49 tenslotte, het zit niet in de familie en het is niet echt een knobbel. En het aller voornaamste ik kan er nu toch niets mee, maandag bellen naar de huisarts voor een afspraak en mocht er toch iets aan de hand zijn dan dealen we er wel mee als het een feit is. Vanaf het bezoek aan de huisarts stond ons leven op zijn kop. Mijn huisarts voelde het niet echt, maar nam mijn klacht direct serieus. We konden dezelfde middag terecht bij de Mammapoli in het Flevoziekenhuis Almere. Daar was al snel duidelijk dat het foute boel was en vanaf dat moment stond ons leven op zijn kop.

Tussen april en oktober 2019 stond ons leven in het teken van mijn traject tegen de borstkanker, en borstbesparende operatie, 15 bestralingen en chemo. Het was een pittige klus maar wel te doen en mijn prognose is goed. Nu sluiten we het traject af met 6 jaar hormoontherapie. En gelijktijdig ben ik bezig met mijn herstel. Ik ben daar wat dubbel in, want het gaat heel goed. Maar wat je leest is dat de late gevolgen van de behandelingen tegen borstkanker niet mee vallen en vooral onvoorspelbaar zijn. Dat maakt me ook wel achterdochtig naar mijn eigen lijf toe.

Wat ik gedurende het traject heb gemist is persoonlijke informatie van mensen met een vergelijkbare situatie. Om iedereen te informeren ben ik een blog gaan schrijven. Dit bleek naast heel praktisch een hele fijne uitlaatklep te zijn. Mocht je net als ik op zoek zijn naar het persoonlijke verhaal van iemand in een soortgelijke situatie, dan geeft mijn blog ons traject weer. Met de ups en downs en alle zaken waar je in het traject tegenaan loopt. Bekijk hier de blog

Trefwoord: 
Algemeen