Een enorm verlies

Jessie

In mijn verhaal vertel ik hoe ik het ervaren heb dat mijn moeder ongeneeselijk ziek was en dat begon allemaal met de diagnose borstkanker. Ik ben nu 17 jaar en ik hoop dat mensen wat aan mijn verhaal hebben. Want in mijn verhaal vertel ik ook hoe ik weer positief in het leven ben gekomen.

Het lijkt nog maar kort geleden, maar inmiddels ligt 2016 alweer 3 jaar achter ons. Ik verloor toen het mooiste wat ik had. Mijn moeder. Altijd heb ik gedacht dat mijn moeder samen met haar vriend oud zou worden. Dat ik later met mijn kinderen haar op kon zoeken op de boerderij met alle dieren die ze altijd al wilde hebben. Die mooie droombeelden van de toekomst die zo ontzettend mooi hadden kunnen zijn, werden verstoord door de diagnose kanker, die na 7 jaar heel hard vechten zorgde voor een gigantische leegte, een enorm verlies.

Tijdens de moeilijkste periode van mijn leven heb ik gewenst dat er iets zou gebeuren waardoor de aarde zou vergaan en waar we niks van zouden merken. Ik wilde er alles aan doen om datgene waar ik het meeste bang voor was niet hoefde mee te maken. Ik dacht dat ik het niet kon. Ik gunde mijn moeder haar leven, mijn opa en oma hun dochter en mijn broer en mijzelf onze moeder. Nooit had ik ook maar een moment gedacht dat ons dit zou overkomen en ook niet dat ik op een gelukkige manier weer in het leven zou kunnen staan. Hoe mij dat eigenlijk precies is gelukt weet ik niet precies. Ik heb super veel steun gehad aan mijn vader en het gezin en aan andere familie en vrienden, maar ook aan de gedachten aan mijn moeder, maar hoe ik precies ben gekomen waar ik nu sta, ik weet het eigenlijk niet precies. Maar ik kan weer blij en geluk voelen naast dat ik mijn moeder elke dag mis.

Onvoorwaardelijke liefde dat is voor mij een heel mooi gevoel. Het geeft mij namelijk veiligheid, vertrouwen en het gevoel dat ik geaccepteerd wordt om wie ik ben. Het is namelijk liefde zonder grenzen. Door het overlijden van mijn moeder heb ik gemerkt dat onvoorwaardelijke liefde blijft. Het is grenzeloos en voor altijd, ook al is mijn moeder niet meer fysiek aanwezig. Ik voel het nog steeds elke dag. Haar acceptatie, haar trots, haar liefde. Het verlies van mijn moeder voelde als het vergaan van de wereld. Toen wij hoorden dat wij afscheid moesten nemen, stortte mijn wereld in. Ik geloofde het niet en ik wilde het ook niet geloven. Ik had nooit ook maar 1 seconde gedacht dat ik zonder haar kon doorleven en dat ik ooit weer blij zou kunnen zijn. Wat ik vooral heb geleerd is dat je uiteindelijk kan functioneren, kan leven, leuke dingen kunt doen en het beste uit jezelf kunt halen, ook als je het gevoel hebt dat je alles kwijt bent. Ik denk dat we allemaal wel een beeld hebben van de pijn en het verdriet wat we zouden kunnen dragen. Er staat iets te gebeuren en je weet dat het moeilijk zal worden, maar dat je er uiteindelijk overheen komt. Maar er zullen wellicht ook dingen zijn waarvan je nu al denkt te weten dat het nooit meer goed komt. Achteraf gezien heb ik van heel veel dingen gedacht dat ik het niet kon en ik heb uiteindelijk gemerkt dat ik mijzelf onderschatte. Maar dat ik dit aan kon, had ik nooit durven denken.

In de tijd dat mijn moeder ziek was en de periode na haar overlijden werd heel duidelijk wie belangrijk waren in mijn omgeving. Ik kreeg inzicht in wie ik graag om mij heen had, bij wie ik helemaal mijzelf kon zijn, met wie ik mijn verdriet wilde delen, etc. Omdat mijn ouders gescheiden waren moesten we bij onze vader gaan wonen, maar ik denk dat wij toen die tijd een heel hecht gezin zijn geworden. Ik was en ben super blij met de mensen die ik om mij heen heb en ik ben ze ook zo ontzettend dankbaar dat ze me altijd steunden. Ook heb ik gemerkt dat er ontzettend veel mensen zijn die om mijn moeder en de rest van de familie geven. We hebben zoveel lieve en steunende berichtjes gehad rondom haar ziekte en overlijden. Ook van mensen van wie wij het niet hadden verwacht of mensen die we eigenlijk nooit spraken of zagen. Dat was super mooi. Ik heb geleerd niet alleen meer voor mijzelf te leven, maar ook voor haar. Ik kan genieten van dingen waar zij ook van genoot. Bijvoorbeeld de liefde die zij voor dieren had, heb ik volledig overgenomen en ik geniet er nu ook net zoveel van als dat zij deed. Ik waardeer dingen die zij waardeerde ook meer en als ik een moeilijke beslissing moet nemen denk ik nog even een keer extra aan wat zij zou doen. Heel vaak weet ik ook wel hoe ze ergens over zou denken of naar zou kijken. Dat is heel fijn en geruststellend. Op een kaartje wat we toen die tijd hebben gekregen stond: leef ook voor haar: “jou lach is haar lach!” en dat is me altijd bij gebleven. Wat mijn moeder het liefste wilt is dat wij allemaal gelukkig zijn en dat het goed gaat met ons, maar vooral dat we genieten van het leven. Want dat is iets wat mijn moeder mij en mijn broer echt heeft geleerd. ‘Maak wat van het leven en geniet ervan’. Dat zijn woorden die mij altijd bij zullen blijven.

Op het moment dat je slecht nieuws krijgt, kun je het gevoel hebben dat je wereld even stil staat. Dit gevoel heb ik zelf ook gehad. Je wereld stort in en op het zelfde moment staat het stil. Het voelt als een soort verlamming. Dit voelde ik ook heel erg op het moment dat we te horen kregen dat we afscheid moesten nemen. Toen die tijd ben ik voor een paar weken gestopt met school, maar mijn klasgenoten gingen allemaal wel gewoon naar school. Ik deed een stapje terug, maar het voelde alsof de rest allemaal stappen vooruit zette. In dit geval is het niet helemaal waar dat je wereld stil staat. Je bent op dat moment namelijk juist bezig met een proces. Een proces van nieuwe levenservaring en iets wat jou gaat vormen en heel veel kan opleveren, ondanks dat het ook heel veel pijn doet. Maar wat ik hiermee eigenlijk vooral bedoel, is dat mijn leven stil stond. Ik had alleen maar verdriet en pijn en kon nergens anders mee bezig zijn, terwijl de buitenwereld gewoon vrolijk door ging met leuke dingen doen, zich druk maakte over de kleinste dingen etc. Alsof er niks aan de hand is. Dit vond ik ergens ontzettend moeilijk, maar ondertussen is dit ook een stukje realiteit. Uiteindelijk heeft mij dit wel heel erg geholpen en ik ben hierdoor ook heel erg geholpen door school en het gezin.

Ik heb geleerd dat ik de situatie zoals die nu is kan accepteren, ondanks dat ik mijn moeder niet terug kan krijgen en niet kan vervangen. Ik heb heel lang geworsteld met de gedachtes dat het leven oneerlijk is en dat zij dit niet verdient, maar daar krijg ik haar niet mee terug en uiteindelijk besefte ik dat het geen zin had. Ik heb er niks aan. Het is niet eerlijk en het zal nooit eerlijk worden. Acceptatie van de situatie zoals die nu is geeft rust en geeft ruimte om verder te gaan. En hoe moeilijk dat ook voor mij was, ik moest wel. Ik heb door deze gebeurtenis gemerkt dat het verdriet en de pijn soms te groot is om in een keer te verwerken. Dingen hebben altijd tijd nodig en zeker wanneer het zo’n ingrijpende gebeurtenis is, hoeft niet alles tegelijkertijd. Ik heb gemerkt dat het soms goed is om dingen te parkeren als je denkt dat je bepaalde gedachten bijvoorbeeld nog niet aan kunt. Alles heeft zijn eigen tijd.

Toen ik hoorde dat mijn moeder niet lang meer zou leven, voelde ik mij enorm machteloos en wanhopig. Ik heb wel eerder gevoeld hoe het is om geen controle te hebben over dingen, maar dit was wel echt een enorm dieptepunt. Juist nu ik gevoeld heb hoe het is om de controle totaal kwijt te zijn, heb ik ook gemerkt dat je toch op de een of andere manier wel controle kan hebben in je leven. Er gebeuren nou eenmaal dingen waar je niks tegen kunt doen, maar je hebt zelf wel invloed op de manier waarop je reageert. Afscheid nemen is iets waar ik ontzettend slecht in ben. Het is voor mij ook niet nodig om iets echt af te sluiten denk ik. Ik wilde mijn leven met mijn moeder ook helemaal niet afsluiten en dat heb ik ook nooit bewust gedaan. Dat is voor mij niet nodig om verder te gaan. Ik neem geen afscheid meer voorgoed en daar voel ik mij eigenlijk heel goed bij. Je weet nooit wat het leven brengt. Het mooiste wat ik ooit had ben ik verloren, maar ergens ook niet. Ik heb een moeder. Ik heb de mooiste, liefste en beste moeder van de wereld. Ze is alleen niet meer fysiek aanwezig. Maar haar onvoorwaardelijke liefde en alles wat ik van haar heb geleerd en meegekregen, zullen altijd bij mij blijven. En boven alles, ben ik een deel van haar. Zonder haar, zou ik niet bestaan.

Trefwoord: 
Naasten