Mijn verhaal

Lees de ervaringen met borstkanker van bezoekers op deze website. 

Wil jij jouw verhaal ook delen op deze pagina? Hier kun je je verhaal insturen. 

Shanty Sterke

Hormoontherapie verkleint de kans op terugkeer van de ziekte, maar het is geen garantie. Heb ik dan wel zin in de bijwerkingen? Ik zit ’s morgens op bed, de laatste chemokuur is achter de rug en iedere dag kijk ik aandachtig in de spiegel of ik al donshaartjes zie op mijn kale hoofd. Het is juni 2016. Vandaag start ik met de hormoonbehandeling. Ik pak het doosje tamoxifen van mijn nachtkastje en bestudeer de bijsluiter. Opvliegers, botontkalking, misselijkheid, braken, buikpijn, diarree, verstopping, vocht vasthouden, dunner wordend haar, haaruitval, huiduitslag en noem maar op. Wil ik dat wel? Vraag ik me af, want eigenlijk ben ik al beter. De tumor was in januari dat jaar al ‘radicaal’ verwijderd, zoals de chirurg dat noemde, en de rest van de behandeling is preventief. 

Marjo Sinoo

Vier weken na de operatie is de kanker alweer uitgezaaid. Marjo houdt haar familie en vrienden op de hoogte van haar ziekteproces via Facebook. Hieronder lees je haar berichten. Die ze hier regelmatig zal aanvullen.

Arjan van Essen

Bea

Helaas voor de tweede keer haaruitval na chemo

Ineke G

Mijn buurvrouw (58) en ik (53) kregen tergelijker tijd de diagnose borstkanker. Zij met uitzaaiingen en ik amper 1 cm, maar ik ging voor zeker, ivm het vele klierweefsel en niet zichtbaar was wat er nog meer was. Aangezien ik een pacemaker heb kon er geen MRI gemaakt worden, vandaar amputatie en geheel schoon verklaard. Mijn buurvrouw is 13 augustus 2016 overleden.

Jeanine

Ik verwacht het niet. En eigenlijk elke keer toch wel een beetje. Borstkanker gaat hopelijk aan mij voorbij, ik ontspring de dans net zoals vorig jaar en het jaar daarvoor en weer daarvoor... Ik kijk om mij heen en vraag mij in een split second af of de vraag wel voor mij is bedoeld. “Mevrouw, kunt u nog even terugkomen?” Ik sta al klaar met mijn uitrijkaartje van de parkeergarage. Deze gestelde vraag, eigenlijk meer een dwingend advies, voelt niet goed aan en geeft mij een zeer onbehagelijk gevoel. Ik voel de adrenaline zijn werk doen. Het schiet om in stress. Het liefst maak ik mij direct uit de voeten en wil ik vluchten uit het ziekenhuis maar als een schaap naar de slachtbank loop ik weer de ruimte binnen waar ik net vandaan kwam. De angst zit er goed in en zorgt ervoor dat mijn gedachten met mij op de loop gaan. Horrorscenario’s flitsen voorbij. Helder denken kan ik niet meer.

Jolanda

Het is nu ruim 5 maanden geleden, 15.02.2016, dat ik met een verwijsbriefje van de huisarts naar het ziekenhuis ging voor een echo van de linker borst, omdat daar een klein knobbeltje in zat. Zoals de huisarts zei, om uit te sluiten dat het iets anders zou zijn dan een cyste. Er waren wel andere gedachten door mijn hoofd geschoten, maar dat kon het toch niet zijn? Die ochtend ging ik daar dus gewoon op mijn fiets even naartoe, om daarna lekker door te kunnen fietsen naar mijn werk. Het was mooi weer, dus aansluitend heerlijk een frisse tocht vóór het werk maken leek me wel wat. 

Pagina's