Angst zit tussen de oren

Je arts heeft je er tijdens de borstkankerbehandelingen misschien al voor gewaarschuwd: als alles afgelopen is, misschien zelfs nog iets later, dan ga je ineens beseffen wat er gebeurd is. En dan kan het zijn dat je het heel moeilijk krijgt. In de drukke fase van opereren, chemo en bestralingen denk je dat de arts maar wat kletst, of dat het jou niet overkomt. Je gaat ervan uit dat wat je nu meemaakt, het ergste is, dat gedoe in en om je lijf. Maar inderdaad, als alles voorbij is, val je vaak plotseling in een gat. Dan is er niemand meer zo met je bezig als daarvoor. Je bent toch beter!

Tijdelijk niemandsland

Het is of een rijdende sneltrein zomaar stilstaat in niemandsland. En ineens besef je wat er allemaal met je is gebeurd. Je realiseert je dat de kanker weliswaar uit je lijf gesneden is, maar dat hij nog tussen de oren zit. Want je vóelt je nog niet beter, en je vertróuwt het helemaal nog niet. Mogelijk is dat je in een crisis belandt waarbij ook oud zeer van vroeger naar boven komt. Dat is hét moment om er een specialist bij te halen. Een psycholoog, een therapeut, een geestelijk welzijnswerker: iemand met wie je kan praten over je diepste zelf en die je helpt weer een nieuw leven op te bouwen.

Trek aan de bel

Aarzel niet als je je ellendig voelt, als je denkt dat het leven eigenlijk beter afgelopen had kunnen zijn, maar trek aan de bel en vraag professionele hulp. Het is heel normaal dat je depressief bent, dat je helemaal niet zo blij bent om te leven als de hele buitenwereld van je verwacht. Je bent door een hel gegaan, en er zitten nog wat duiveltjes in je lijf, sommige heel vals en gemeen. Die krijg je er meestal niet alleen uit, daar heb je hulp bij nodig. Vráág het, eis het, je stelt je echt niet aan, het hoort er gewoon bij.